verre oom die travestiet was, zo rond 1900, zo hier en daar liep en loopt een schizofreen rond en nog voordat Alzheimer was uitgevonden leed mijn overgrootvader er uitbundig aan. Over de depressieven kunnen wij het beter niet hebben, want dat liep niet altijd goed af. Neuroten hebben wij in de familie in verschillende soorten en maten. In mijn genen is het dus een aardig spektakel.
Zelf lijd ik er niet onder, de stoornis is bij mij wel hardnekkig, maar verder tamelijk onschuldig. Het heeft wel wat om prettig gestoord te zijn want het maakt je toch bijzonder.
Wat mij mankeert? Hoe leg je dat uit aan een normaal mens? Zo’n beetje vanaf de dag dat ik jeu de boules ben gaan spelen, nu drie jaar geleden, loop ik altijd met twee butjes in de zak. Wie doet zoiets. Het slaat nergens op, het is eigenlijk bezopen, maar elke morgen, check, dubbelcheck, twee butjes, een blanke en een gekleurde.
Verder houd ik al mijn resultaten bij, per kwartaal. Ik weet dus dat ik het eerste kwartaal, augustus t/m oktober 2006,  39 partijen heb gespeeld, ik heb er 14 gewonnen en dat geeft een winstpercentage van 35,9 procent. Voor iemand  die nog nooit heeft geboued is dat een mooi begin. In het tweede jaar speelde ik 256 partijen met een winstpercentage van 50,4 procent en per partij scoorde ik 9,88 punten. Tegenwoordig speel ik bijna 100 partijen per kwartaal en mijn beste resultaat haalde ik in kwartaal 10 met 57,6 procent winstpartijen. Ik kan er allemaal mooie grafiekjes van maken.
Waar dit goed voor is? Helemaal nergens! Niemand is geïnteresseerd in deze informatie en de cijfers geven ook nog eens een heel onzuiver beeld van mijn ontwikkeling als bouler. Nergens wordt namelijk gemeten hoe sterk mijn medespelers en mijn tegenstanders waren.
Na drie jaar houd ik er mee op.  Nee, niet omdat ik opeens gezond geworden ben.
De bond heeft voor mij een nieuwe gekte klaargelegd. Ik ga nu limieten halen, dat moet enig zijn. Op de website kun je de oefeningen downloaden. Voor een carreau 5 punten. Een goed geplaatste hoge portée idem, maar niet als de boule uit de cirkel rolt, dan maar 1 punt, enzovoorts. Allemaal op 6, 7 en 9 meter. Ik kan me weer helemaal uitleven in cijfertjes, getallen, gefrustreerd raken over uitblijvende vorderingen en niemand heeft er last van. Verder is het een leuke vorm om systematisch te trainen. Ik hoop dat ik bij de club iemand zo gek kan krijgen dat ie mee gaat doen.
Want los van mijn gestoorde geest is het natuurlijk een hele aardige manier om het spelpeil van een bouler min of meer objectief te meten. Als je onenigheid hebt over wie er in welke klasse mag spelen, even een paar limietjes gooien en einde discussie, toch?!
Ik hoor veel gemopper op de bond, maar voor mij kunnen ze niet meer kapot. Ik kan weer drie jaar vooruit!

Rinus Rakelings

PS
Haalt wel azjeblief op de wepsait de fele taalfauten uit de downloods van de oeveningen.